PRZEMIJANIE.
Oto jest życie, które ci nadano
Abyś wierny przykazaniom zmierzał ku krawędzi
Choćbyś co chwilę skręcał i konia
Na którym siedzisz zwracał w inną stronę
To i tak do niej dotrzesz, bo tak ci sądzone
To co rano się zdaje być czymś niedorzecznym
W południe sensu nabiera, choć jeszcze się wzbraniasz
I walczysz sądząc, że sił starczy, a nogi tak prędkie
Że nic cię nie dogoni… zbyt wolne nieszczęście
Inni co polegli, na twych oczach niemal
Słabi byli i głupi, świetne tłumaczenie
Ale coś w ucho szepcze, że jest to złudzenie
A czas ci fory daje, lecz wkrótce zabierze
Słońce razy kilkaset wyjdzie i się schowa
I znów się rok kolejny zaczyna od nowa
A ileż takich okresów jest ci przypisane
Cóż, dwanaście, siedemdziesiąt, a może trzydzieści?
Któż tę księgę zgłębi, gdy czytać nie umie
Jest to wiedza, którą, gdy ostatnie tchnienie
Jak żarliwy uczeń wreszcie przyswoimy
Lecz już będzie za późno, nic z tym nie zrobimy
Gdy wreszcie wieczór nadejdzie
Pycha po cichutku, gdzieś w niebo uleci
A pomarszczone dłonie ledwo do ust trafią
I karmiony będziesz, bo sztuką się stanie
Zrobić to co przed laty banałem wręcz było
A jeśli umysł sprawnym jeszcze pozostanie
I pamięć figla nie spłata na widok twych dzieci
To prosić ich będziesz, by się nie modlili
I wreszcie zmęczonemu ciału odejść pozwolili.

Wojciech Burdelak